Hurray, celebrate the city?

Rotterdam 4

My latest blog post for Leiden Law Blog: Rotterdam has finally been acknowledged as an ‘attractive city’, while Amsterdam has been declared an ‘undivided city’. New urban politicians may have their electoral victory today (19 March). Should we celebrate, or should we be concerned? Read here.

Sanctions, exclusion and stigma: 5 low points of Dutch politics in 2013

wrong world (street art) (flickr poughk)

An evaluation of class injustice in government’s new policies and proposals of 2013: five low points in terms of deprivation, inequality, stigmatization, exclusion, discrimination and punitiveness.

(For non-Dutch readers: the Netherlands is currently governed by a coalition cabinet of the Labour Party (PvdA) and the conservative-liberal party People’s Party for Freedom and Democracy (VVD)).

1. Barriers to offender rehabilitation:

Continue reading

Helaas, weer geen antwoord op kritiek Rotterdamwet

Rotterdam_kunstwerk_alles_is_waardeloos (wiki commons)

Mijn belangrijkste punt van kritiek op de Rotterdamwet betreft de inkomenseis: die is discriminerend en stigmatiserend. De inkomenseis houdt in dat woningzoekenden die leven van een bijstandsuitkering geen toegang hebben tot huurwoningen in de sociale en particuliere sector in aangewezen ‘probleemwijken’. De overheid hoopt hiermee de leefbaarheid in die wijken te verbeteren (sinds de invoering van de wet in 2006 maakt alleen Rotterdam er gebruik van; de inkomenseis geldt in vijf wijken op Rotterdam Zuid).

Naast de twijfel die ik heb over de effectiviteit (op basis van mijn eigen onderzoek, maar ook de laatste evaluatie van de wet overtuigt niet), is mijn bezwaar tegen deze maatregel dat woningzoekenden met lage inkomens niet alleen worden gediscrimineerd maar ook gestigmatiseerd, omdat er een link wordt gelegd tussen het leven van een laag inkomen en probleemgedrag (zie ook mijn stuk voor Vers Beton).

Continue reading

Schuld en boete in de participatiesamenleving

tafelvoetbalpoppetjes (flickr verbeeldingskr8)

De transitie naar een ‘participatiesamenleving’ is geen doel van beleid, aldus Mark Rutte. Is het echt vooral een ‘sociale analyse’ of toch vooral een boodschap aan mensen die niet participeren?

De Britse socioloog Mike Savage schreef onlangs over de ‘Big Society’, een vergelijkbaar concept bedacht door de Britse regering, het volgende:

[…] de zoektocht naar de ‘Big Society’ houdt niet de welvarende middenklasse in hun eigen levens bezig. Zij zijn grotendeels tevreden met een binding aan de gemeenschap die relatief vrijblijvend, vaak afgeschermd, is, en die niet gecontroleerd wordt door sterke formele organisatorische banden. De mobilisatie van het Big Society discours kenmerkt zich dan ook door een moralistische en pathologiserende toon, waar gemeenschapsbindingen gezien worden als iets dat moet worden aangemoedigd voor sommige (arme, achtergestelde, etc.) mensen terwijl de bevoorrechte middenklasse zelf op hun eigen manier hun leven mogen vormgeven (mijn vertaling, pagina 158 in het boek Class Inequality in Austerity Britain).

Continue reading