Amerikaanse arbeidsomstandigheden

protest minimum wage (flickr fibonacciblue

Per 1 september ben ik Visiting Research Scholar – gastonderzoeker – bij het Center for Urban Research aan de City University of New York (CUNY). CUNY heeft talloze locaties in New York, ik zit in een statig gebouw aan Fifth Avenue, pal tegenover het Empire State Building. Nu zie ik als ik aan het werk ben helemaal niets van deze enorme toren, of enig uitzicht, of wat dan ook buiten. Mijn kantoortje heeft namelijk geen raam.

Enkele lieve folks back home toonden zich zeer begaan met mijn lot en vroegen zich af of dat wel mag, een raamloos kantoor. Volgens de Nederlandse wet mag het vast niet, dacht ik, hoewel ik geen duidelijk verbod kon vinden (zie Arbo-besluit, artikel 6.3). Ik heb de Amerikaanse of New Yorkse arbo-wet er niet op nageslagen, maar ik vermoed dat de standaard niet beter is, omdat de arbeidsomstandigheden voor velen hier sowieso nogal beroerd zijn.

Vorige week las ik eindelijk het boek Nickel and Dimed, On (Not) Getting By in America geschreven door Barbara Ehrenreich (2001). Ehrenreich is journalist en onderzoekt in haar boek of ze rond kan komen (woning, eten, vervoer) van een low wage baan. Ze gaat drie keer een maand ‘undercover’: eerst als serveerster in Florida, dan als schoonmaakster in Maine, ten slotte als verkoopmedewerker bij een Wal-Mart in Minnesota.

Time theft

In Florida en in Maine is het gezien de hoge huren nodig twee banen te nemen (ze krijgt in die banen ergens tussen 5,15 en 7,50 dollar per uur betaald). In Minnesota kan ze vanwege het gebrek aan betaalbare woningen alleen in een motel wonen (waardoor ze nog meer moet uitgeven aan woonlasten en dus nooit geld kan overhouden om de borg voor een huurwoning te betalen). Ze eet voornamelijk kant-en-klaar en fastfood (want geen keuken en geen geld om een koelkast of pan te kopen, geen restaurants nabij die goedkoop gezond eten op het menu hebben). Het is niet te doen, leven van een minimumloon, is de conclusie.

Niet alleen de financiële omstandigheden, ook andere arbeidsomstandigheden zijn beschamend: de drugstest als onderdeel van de sollicitatieprocedure, leidinggevenden die controleren op ‘time theft’ (wat betekent dat medewerkers moeten in- en uitklokken als ze pauzeren), het gebrek aan respect van klanten, het verbod op lidmaatschap van een vakbond. Wal-Mart, zoals ook andere werkgevers, betaalt in de eerste weken het salaris niet uit (vanuit de paternalistische gedachte dat mensen hun geld niet in een keer moeten uitgeven?), en dus werken mensen zich de eerste weken in de schulden.

Schrobben op je knieën

De dagen zijn te lang voor het zware werk dat Ehrenreich en haar collega’s moeten doen. Ze schrobben de vloeren van luxe woningen op hun knieën, want dat is het handelsmerk van het bedrijf. Rugpijn, vermoeidheid, ongelukken, lichamen die niet meer willen: ‘working through it’, is het advies van de baas. Ehrenreich houdt het vol, maar erkent dat ze dat alleen kan omdat ze zo fit is, wat ze weer heeft te danken aan voldoende geld (en tijd!) voor gezond eten, de sportschool en de juiste omstandigheden voor een goede nachtrust.

‘So ours is a world of pain’, schrijft Ehrenreich over haar werk als schoonmaakster in de huizen met jacuzzi, marmeren vloeren en antieke boeken just for show. Zouden de woningeigenaren enig idee hebben van het leed dat gepaard gaat met het motel-perfect maken van hun huizen, vraagt ze zich af. Zouden ze het zich aantrekken, als ze zouden weten dat hun vloeren zijn schoongemaakt met niets minder dan de puurste, verse menselijke tranen? (p.89)

98-urige werkweek

Veertien jaar na Ehrenreichs ‘experiment’ (voor miljoenen de realiteit) wordt in de VS gestreden voor een beter minimumloon. In de staat New York is onlangs besloten het minimumloon voor fastfoodmedewerkers te verhogen naar 15 dollar per uur (bruto). Het minimumloon in de staat NY is nu 8,75 dollar (landelijk 7,25 dollar, zie hier een overzicht van alle staten). Goed nieuws is dat verschillende steden een hoger wettelijk minimumloon hebben vastgesteld dan de staat eist. Maar een staat kan gemeenten ook verbieden een hoger minimumloon vast te stellen dan dat van de staat, zoals deze week de staat Missouri deed. NYC-burgemeester De Blasio wil voor alle sectoren een minimumloon van 15 dollar, maar hij heeft de macht niet om dat te doen.

15 dollar ten opzichte van 8,75 lijkt een behoorlijke vooruitgang. Maar om in de staat NY in een driekamerwoning te wonen heeft iemand minstens 25,67 dollar per uur nodig, en om in de stad NYC te wonen natuurlijk nog meer. Met het huidige minimumloon van 8,75 dollar, moet iemand 98 uur per week werken om een tweekamerwoning te kunnen betalen. En de huren blijven stijgen, dus een verhoging van het wettelijk minimum in dit tempo zet nog weinig zoden aan dijk als het gaat om het verbeteren van de leefomstandigheden van de mensen die zich toewijden aan het verwijderen van schaamharen uit de jacuzzi’s van de elite (Ehrenreichs beschrijvingen zijn soms hilarisch).

De grootste filantropen

Hoe moeten we ons voelen over de ‘working poor’, vraagt Ehrenreich zich aan het eind van haar boek af. Moeten we ons schuldig voelen? Nee, zegt ze, we moeten ons schamen, en wel over onze eigen afhankelijkheid van de onderbetaalde arbeid van anderen:

De “werkende armen”, zoals ze goedkeurend worden genoemd, zijn in feite de grootste filantropen van onze samenleving. Ze negeren hun eigen kinderen zodat er gezorgd wordt voor de kinderen van anderen, ze wonen in ongeschikte woningen zodat andere woningen blinkend en perfect kunnen zijn, ze verdragen ontbering zodat de inflatie laag kan blijven en de aandelenkoersen hoog. Als werkende arme ben je als een anonieme donor, een naamloze weldoener, aan alle anderen. (p.221)

Kortom, ik waardeer de bezorgdheid over mijn raamloze kantoor, maar ik maak me geen zorgen over mijn arbeidsomstandigheden. Ik prijs me gelukkig niet alleen met mijn loon (dat voor New Yorkse begrippen trouwens niet bijzonder royaal is) maar ook met het feit dat ik meestal kan werken waar ik wil, kan pauzeren zonder in- en uit te klokken, en dat ik bij ‘time theft’ denk aan die belabberde sci-fi-film met Justin Timberlake.

Photo: Fast food strike and protest for a 15 dollar/hour minimum wage in Minneapolis, Minnesota, by Fibonacci Blue on Flickr

What do you think?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s